Hayata Teğet Miyiz?

Yalnızlığı da bir betonda görebiliriz,

Canlılığının da hiçbir zaman olamayacağını gördüğümüz gibi.

Sonra anlamaya başladığımız kimi şeyler gibi...

Yalnızlığı, yaşamayı, ölümü bir nebze daha iyi görmeye başladığımız gibi,

Nitekim Toptaş'ta çoktan anlamış asıl cümlenin ne olması gerektiğini,

Yaşayan insanlar değil,  "Henüz ölmemiş ölüleriz" diyerek,

Şuramızdaki düğüme bir çözüm yolu bulmuş.

Varımız, yoğumuz yok,

Olmamış, olamamışımız yok.

Gözlerimizdeki bir damla belki en hakiki varlığımız.

Belki de içimizdeki baharın esintisi sahtelikle hakikati birbirinden ayıran.

Açık havada vapurda giderken yaşlı bir adamın gözlerinden süzülen yaştır,

En büyük derdimiz, ortak olan derdimiz.

Bir türküdür tüm nağmeleriyle,

Tüm hasretiyle, hüznüyle,

Bu çağın hüznünü de yaşamış olmasıyla.

Bir denizdir tüm maviliğiyle....

Bir çocuktur en toyluğuyla,

Henüz hiçbir şey bilmiyor oluşuyla.

Sonraki, hayata her şeyiyle tutunmamızı sağlayan,

Ve bir iç huzuru oluşturan üç şeyden oluşandır insan.

İnanç, iman ve umuttur neticesinde.

İçinde var olmuş olan ve her daim  olacak olan.