Salatalığı Rendelenmiş Cacık Sevmem
başlık uzundur aklımda, bilmem neden? ama gerçekten sevmem. zaten buradaki tüm başlıkların aslında bende yeri olduğundan ekliyorum. bu hali ile cacığı tatsız, ruhsuz ve biraz da sanki kendinden uzaklaştırılmış ve bazı şeyler gibi suyu çıkmş bulurum. adını bilirsin ama kendini bulamazsın. çaba sarf ettiğin şeyin bir anlama dönüşmediğini görürsün. ama özünde benim için ruhu yoktur. değerlerinden ve kendinden vazgeçtiği o dönülmez nokta nedir acaba insanın. o devasa bumerangın gidip de dönmediği. hayatlarımızda güzel anılar olduğu gibi, dönüm noktaları, çıkmazlar, çoğu kez açmazlar ve daha niceleri ile dolu yol ayrımları vardır. bir de hassasiyetler. küçücük bir çocuğa bile öğretilebilen o doğruluk ve karakter inşası. ne muhteşem bir şey. bir sarrafın, değerli bir madeni hiç kimse bilmezken değerini alıp da işlemesi gibi. ailenin içindeki temsiller, inançların bir türlü aktarılması, sonra yol alması ve birisine yol olması. yaklaşık 2-3 aydır umutlu ve kendimce gururlu zamanlar...
