Bulunmuş Hazineler Tayfası

 bir şiir dizisi var insanı oradan oraya sürükleyen. kulağıma takıp her seferinde aynı his ve duyguyla dinliyorum bu satırları. kendimi biraz kum tefrikasında biraz maalouf’ta buluyorum. kandil ışığında, ılık bir bahar günü, eski taş döşemeli bir evin eşiğinde oturuyorum. içimde bitmek bilmez uzak diyarlar ve bilinmeyen coğrafyalar özlemi hala ağırlığını koruyor. yitip giden medeniyetlere, kültürlere, şehirlere üzülüyorum.oralardan bir şeyler bulunca işte tam da bu satırlara denk gelişim oluyor.

 “kuzey yıldızı yoktu, sıcaklığın vardı kuzey yoktu

 Rabat’taydık, mavi vardı beyaz vardı, sen vardın, elin zaten yalnızca ben duymuştum, yahut öyle gelmişti bana:

belki de orada değildir.”