Ben Yaşarken Oldu !

Zaman da bir yerlerde eskiyor. Ama onu geçmişte bırakıp gidemiyoruz eskiyen diğer şeyler gibi. Yanımıza yoldaş, yüreğimize katip, çantamıza azık oluyor.
Yol aldırıyor bize zaman, kendini öğretiyor.
Büyütüyor, büyüttükçe acısı artıyor.
Büyütüyor, büyüttükçe kitaba, kaleme sığmayan hayaller meydana getiriyor.
Sonra öyle bir an geliyor tüm bu içindekilerle, her şeyi fesh edip gidesin geliyor.
Bir rüzgarın peşinden, bir ikindi ertesi, bir garda buluyorsun kendini.
Tüm bu bir'lerle sen bir olabiliyor musun peki?
İçindeki ikilemlerle, çıkmazlarla birilerinden farklı 'bir' olabiliyor musun?
Yoluna yoldaş olan zaman sana kendin olmayı, kendin gibi olmayı yani bir olmayı fısıldıyor mu yanında yürürken?
Yoksa kulak asmıyor musun?
Bir yerlerde bir şeyleri savunanların ,aslında hiç de o savaş içinde olmadıklarını taaruza geçtiklerinde anlıyorsun. Bunu da görmüş oluyorsun....

"Ne yapsam
döl saçan her rüzgarın
vebası bende kalacak
varsın bende biriksin
durgun suyun sayhası
yumuşatmayı bilen ateş
öğüt sahibi toprak
nasıl olsa geri verecek
benim kılıcımı."

    
         Garipçe /İstanbul -Eylül 2017