Karşıda Uzanan Yollar

 yaz mevsiminin en sevdiğim zamanları... sıkı sıkıya sarıp sarmaladığım çocukluğum... geçmişe duyulan özlemin en sahih olduğu zaman dilimleri...ikindi vakti tüten bir dumanın, karşıdaki dağlara yansıyan huzmeli görüntüsü... içimden atamadığım bu güzellik, herkesin başka şeyler aradığı ama benim sadece çocukluğumun ardından koştuğum yollar, eski evler, babaanne, dede hatıraları... Pembe babaannenin 4 odalı, tek katlı evi , arka yoldaki çeşme, hocanın evinin ardındaki yıllanmış havuz ve bugündekilerin tabiri ile devasa jungle. derin bağların sonunun yollara bağlanması, bizim meşhur erik ağacı, anneannemlerin evinin oradaki ağacın sığındığımız en üst dalı... değirmen hikayeleri, bizim benekli... caminin yıllar içinde değişen müezzinine karşı, hissettirdiği değişmeyen his... daha anlatamadığım, anlatamayacağım birçok anı ve niceleri.. ben, bunlar içinde kaybolarak ve yine yeniden kendimi bularak ve geçmişe özlemle, her daim özlemle bakarak, her yıl, yılın bu zamanını hasretle bekleyerek geliyorum dağlarıma... ve giyiyorum en sevdiğim kazağımı... ve ilk günden ayrılışa değin ağlıyorum karşıda uzanan yollara...

bazı hisler anlatılmaz... neye gözleriniz doluyor bilemezsiniz bunca sene. bilmek istemezsiniz de zaten, büyüsünü bozmamak için o ferahlamanın. neyi bildiysek, oradan bildiğimiz kadar eksildi bir şeyler çünkü.

işin özü ben karşıdaki yollara, dumanlı dağlarıma ve anılarıma kavuştum. içime sığdıramadığım çocukluğuma.