Yol Sonu

 varılacak yerler bitmez belki, hatta belki değil, öyle. ama bir yerde, bir yol biter. bu, gitmek istediğin erek noktasının bittiği anlamına gelmez ama bir yere de varmışsındır. 

uzundur yazdığım bu blog sayfasına bugün itibariyle son yazımı ekliyorum. bana, ilk açtığım zamandan bugüne çok şey kattığı, her anlamda yazabilme imkanı sunduğu ve daha birçok şeye şahit olduğu ve benimle beraber yaşadığı için teşekkür ediyorum. 

açtığım günkü çocuk hevesini dün gibi hatırlıyorum. sayfasını düzenlememi, ilk yazımı, sonraki yazılarımı, toyluk zamanlarında yazdığım, ilk bu ortamda gözlerime yaş düşürten "mavera" yı ve devamındaki iyi, kötü, umut veren, hayal kurdurtan, hüzün, burukluk, sevinç, sevgi, saygı, anlayış, yol, özlem ve daha birçok şey içerdiğine inandığım yazılarla burada kendime bir sığınak edindim, tıpkı yıllar önceki kiraz ağacı gibi. ama şimdi kendimi birçok anlamda buranın o ilk sevincindeki gibi hissetmiyorum. bir şeyler eksildi içimde, o bahar sevinci kalmadı, çocuk hevesiyle yazdığım sığınağıma sığınamaz oldum şimdilerde. bir şeyler koptu yani, anlamadığım bir şekilde koptu. 

bu zamana kadar yazdığım her yazıyı aynı hevesle yazdım, ta ki yıllar öncesinde burayı açmama neden olan bir anlık sessizliği bugün tekrardan duyup, bırakma kararını alana kadar. yıllar önce de yine bu vakitler aşağıdaki olay örgüsü ile başlamıştı:

- arka camdaki asmaya yansıyan ikindi güneşi , incir ağacı, hareler ve gölgeler, iki kuş ve iki çocuk, yırtık bir halı, imarsızlığın dibi ama içindeki mutluluk, geçmiş anıları ve bir dizden dünyayı seyreylemek... -

işte bitişi de başlangıcını içeren her şey gibi ,bugün senveyağmurmeselesi'ne ara vermek vaktidir ama hala sen ve yağmur meselesi. ismiyle muktedir her şey.

eğer bir gün yüreğime tekrardan o hareyi dolduracak bir imge, bir iz, bir söz, bir sızı bulursam ilk geleceğim yerdir burası. emek verilen her şey gibi unutulacak bir şey, bir yer değildir. o yüzdendir ki kapatmak da içimden gelmiyor. bir süre ara vermek diyelim. burası da soluk alsın biraz.

Filistin'e dair yazacaklarım yıllar sonra, kağıt üzerinden birilerine ulaşabilsin, kaybolsa bile bana kalmasın, bizim meselemiz , hepimizin meselesi olsun, olabilsin diye defterimin en sahih köşesinde yerine devam edecekler. güzel şeylere, güzel yazılara başka yerlerde de denk gelmek gayreti ve özlemiyle. Allah'a emanet...