İncir Ağacısın...

 incir ağacısın diyor ya. hani o meşhur filmde meltem cumbul ile şener şen'li sahnenin derin güzelliğinde ağırlığını gösteren türkü.

bugün rüzgarla birlikte aklıma geldi, dilime düştü. sonra daldım. insanlara, perdeleri uçuşan evlerinde, renk tonları farklı yanan ışıklarına, ortak özelliklerine, ne yaparsak yapalım ayrılmayacak ortak özelliklerine daldım. sevindim. gökyüzünde iki tane yolcu gördüm; içinde kimleri, nerelerden taşıdığını bilmediğim iki yolcu.

elim yüzüme gitti, yol buldu. bu yaradılışı düşündüm. düşünmediğim bir gün yoktu ama bugün daha da derinden hissettim.

hisleri düşündüm sonra. nasıl meydan geldiklerini, neleri geçtikten sonra bizde bir olgu oluşturduklarını, sol tarafımıza ince bir sızı ya da acı bıraktıklarını. bizi terketmeyen hisleri düşündüm, değişen ve dönüşenleri, yerini alanları, yenileri...

sonra arada tek kalmayı istemenin nasıl oluştuğunu, bu hissin neler ile birlikte meydan geldiğini, tek kalınca ne düşündüğümüzü, sabahın seherinde denize doğru avazımız çıktığı kadar bağırma hissini, sonra denizin bize bir selam çakmasını...

sonra kalabalık olmayı istemenin nedenlerini...kalabalıklar içinde düşündüğünü, çokça ortak özelliğe sahip olduğun insanlarla ne kadar ortak olduğunu, düşünmediklerinin aslında bu kalabalık tiyatralda daha da düşündüklerin olduğunu...

eylül ayının hüznünü ve sevincini.. yıla yayılmış olan bilinirliğini...

başkasının acısına ve direnişine ortak olmanın kudretli hareketini ve bu yolda şehit olmayı...

ara ara aklına göbeklitepe'nin oradaki ağacın gelmesini, oraya gittiğinde gözüne ilişen ilk şeyin o olmasını, yanına gidememenin hüznünü ama aklından çıkmamasının nedenini...

ve daha birçok şey...