… Ne Var İse

 bir yandan deprem olurken, her anımızın kıymeti bir kere daha anlaşılmaya muktedir iken aklıma geliverdi. hayatımda aklımda kalan yol sahneleri ne idi diye:

bir kış ortasında, arabada ben dahil üç kişi memleket yolunda, sonu belirsiz bir duygu ile, kar boran boran…

bir yaz mevsimi, bagajdaki tabutla, başımı cama yaslayıp, boğazımdaki düğümle cebelleştiğim otobüs, son veda…

bir kış ortasında, anadolunun ucuna giden bir trende, tüm hayallerle… umutlarla…

ağaçlar çiçeklendiği zaman, yıllardır beklediğim belen- antakya yolunda, deprem yılı öncesi, özlemle, antakya…

bir sonbahar arifesinde, sarıyer- sirkeci sahil hattında, herkesin birden yabancılaştığı, sustuğu ama içinden bağırdığı bir arabada, istanbul ışıkları, o anki hisler ve ağlayışlar, sonradan o anı düşünüşler ama bir yerlerde bir şeylerin eksik kaldığını anlayışlar ve … sirkeci’den geriye, o zamandan ne çaycı kadir abi kaldı ne de anılar… park hala orada, dili olsa da iki kelam edemeyen insanları anlatsa… hayata cesur olamayanları…

ve daha nice yol hatırası… küçük, büyük, kısa ne var ise…