... İnsanlarına Dair

 erdem bayazıt'ın dediği gibi sana, bana,vatanıma ve ülkemin insanlarına dair...

ülkemin insanlarına bakıyorum... gözlerine, çizgilerine, göz çukurlarına, mor yollarla dolu ellerine, sonra işçi montlarına, acılarına,bir yerden gelmiş olmalarına, bir yere gidiyor oluşlarına, akşam eve dönüşlerine, elleri dolu gelişlerine, yazın başaklara bakışlarındaki nahifliklerine, güzün düşen yapraklara olan dalmışlıklarına ...

kadınlarına bakıyorum, güzel ve yorgun kadınlarına, gururlu ve dirayetli kadınlarına, anne olan, abla, arkadaş olan kadınlarına...

sonra gözlerim buğulanıyor, tüm bunlara. canlı olan bu döngüye, buralardan başka yerlerde var olan hayatlara, özenilenin hep bunlar dışında olmasına.

küçük şehirlerde, sinemaya kırk yılda bir gelen güzel filme gitme heyecanına...

hava durumunda bile hep en üst sırada verilen üç şehrin dışındaki sınırlarda var olan ve hep var olmuş olana... oysaki hayat, çoğu yerde bizi alfabe ile başlama sırasından sınar.

fildişi kuleler gibi konumlanan 2+1 evlerinizden, her gün parsel parsel inşa edilen ve epey şeyler vadeden konutlarınızdan, doğanın esamesinin okunmadığı ama çocuklara ferah bir yaşama düzeni sunan reklamlardan, hepsinden çok uzaklarda belki de aranan...

kısacası ülkemin insanına bakıyorum her gün, bıkmadan... kulağımda hep bir ezgi ile... bizden bir ezgi ile... dağların, suyun, kovukların içinde akseden bir ezgi ile ülkemin insanlarına bakıyorum ben...

Ara Güler / Renkli Anadolu Arşivi
1965/ Doğubeyazıt- Ağrı